Nowe przepisy

Jemne - Chleb Pary Młodej

Jemne - Chleb Pary Młodej


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Kiedy zasiadają przy dużym stole, para młoda przynosi 2 piękne bułki ozdobione kwiatami (jemne), przygotowane z ciasta tortowego.

Państwo młodzi muszą go złamać jedną ręką. Ktokolwiek złamie większość rolki, będzie miał większy autorytet w nowej rodzinie. Następnie cewka jest dzielona tak, aby wszyscy Państwo Młodzi mogli jej posmakować.

Mogą usiąść na stole Pary Młodej 2-4 Jemne, aw niektórych z nich świece się zatchną.

Przygotuj ciasto: w szklance ciepłej wody rozpuść drożdże i dodaj 2 łyżki mąki, 2 łyżeczki cukru, sól (powinna mieć konsystencję śmietany).

Włóż ciasto do ciepłego miejsca na 20-30 minut.

W międzyczasie przesiej mąkę do głębokiej miski, dodaj jajka, cukier, olej roślinny, wodę, wymieszaj i dodaj twaróg.

Po uzyskaniu elastycznego ciasta odstaw je pod ściereczką w suchym miejscu na 1-1,5 godziny.

Ugniataj ciasto, ułóż na drutach w okrągły lub owalny kształt, a następnie pozwól mu ponownie wyrosnąć.

Nasmaruj ubitym jajkiem, a następnie udekoruj różnymi kwiatami i liśćmi z ciasta, gwiazdami, ptakami itp.

Piec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 175-180 stopni 40-45 min.

Chleb Pary Młodej jest gotowy, gdy po przekłuciu wykałaczką nie ma śladów ciasta.

Sekret piekarza

Do dekoracji zaleca się stosowanie ciasta bez jajka, cukru, masła.

Żółtka można również przygotować z innego rodzaju ciasta.



Jemne - Chleb Pary Młodej - Przepisy

Rozpoczęcie degustacji chleba nazywanego audycją radiową na żywo, interakcja ze słuchaczami i emocje płynące przez fale. „Nieważne, jak zły chleb. „Dlatego wolisz! Historia opowiada o wielu, a jednak nie wszyscy sprzeciwiają się temu reżimowi. Doina Danielean może pochwalić się 12-letnim stażem w radiu, podczas którego zebrała się i może opowiedzieć wiele historii. O elemencie radiowym, ale także o tym, co czeka młodych ludzi, którzy marzą o animatorach radiowych – o czym w poniższym wywiadzie z Doiną Danielean. Cieszyć się!

Jak odkryłeś radio? Jak udało mu się cię podbić?

To był wiosenny dzień … do 2005… Doskonale pamiętam dzień 12 kwietnia, kiedy nastolatka pisząca teksty czekała na przyjęcie jej poezji na pokaz. Będąc pasjonatem tekstów, często byłem obecny w tym regionalnym studiu radiowym, gdzie w tym czasie promowano audycję promującą młode talenty w poezji.

To był zbieg okoliczności, teraz, po 12 latach tego dnia, zdaję sobie sprawę, że tak naprawdę to było piękne wydarzenie, które wprowadziło radio do mojego życia i sprawiło, że miałem dość występów na żywo, fal radiowych i słuchaczy. To oni otrzymują głos w swoich domach, samochodach, biurach, uszach i duszach, nie widząc Ciebie… to właśnie podbiło mnie najbardziej, słuchacza!

Czego nauczyłeś się z każdej wykonywanej pracy?

Odkąd skończyłem 15 lat, mój głos był w radiu. Dorastałem ze stanowiska regionalnego do ogólnokrajowego – Piękna droga, na której każdy krok niesie ze sobą nowe doświadczenie i doświadczenie, a to sprawia, że ​​wierzę, że dorastałem z głosem, który wciąż jest słyszany i słowami, których nie ma więcej wyczerpujący. Dziewczyna w radiu dorosła, zrobiła postępy i stała się kobietą w radiu.

Poranny dialog społeczny z Ionem Lazarenco Tironem w Radio Plai!

Jaka jest najważniejsza rzecz do rozważenia dla gospodarza radia DJ?

Chciałbym, żeby istniały pewne ścisłe lub tajne zasady, o których należy pamiętać, jeśli jesteś prezenterem radiowym, ale NIE! I dzięki Bogu, że dla mnie zawsze była maksymalna wolność wypowiedzi w audycji radiowej na żywo. Może to tylko kilka prostych wskazówek od mentorów, którzy kierowali moimi myślami, pomysłami i możliwościami i którym zawsze będę dziękować. Ze szczególnym szacunkiem dla Dorina Țurcanu i Sergiu Răileanu, którym udało się bardziej lub silniej wpłynąć na moją osobowość w boxie zwanym radio.

Oczywiście nie możesz być radiooperatorem, jeśli nie masz co i jak mówić, ale też jeśli nie masz dobrze rozwiniętej wyobraźni i dykcji, a głos jest tym, który kształtuje i ociepla czas…

Czego prezenterka radiowa Doina Danielean nigdy nie zrobi w programie?

Ahahaha… co za pytanie! Odpowiem jak Żydzi i #8211 innym: Czego nie zrobiła Doina Danielean w serialu?! Śmiałem się, płakałem, rozmawiałem o reklamach, jąkałem się i milczałem… (śmiech) Myślałem, że nigdy nie będę plotkować w programie, ale też tak zrobiłem (uśmiech). Nie sądzę, żebym mógł mówić w radiu o rosjanizmach i wulgaryzmach, bo one w ogóle mnie nie reprezentują.

Jaką radę dałbyś osobie, która marzy o prezenterze radiowym?

Będę promował te same rady, które otrzymałem od moich mentorów, kiedy przyszedłem do nowej stacji radiowej dla mnie:

Bądź sobą i jeśli nie jesteś wystarczająco otwarty i namiętny, zrezygnuj od razu, bo w radiu bez pasji i pragnienia nic nie robisz.
Edukuj swoje nastroje i uczucia i pracuj z dykcją i głosem, ponieważ te 2 mogą się rozwijać z czasem, jeśli to pasja jest pierwszą radą, stajesz się dobry.

Mówi mniej więcej, ale w obu przypadkach ze znajomością przyczyny i znaczenia.
Nie próbuj być kimś & #8211 być oryginalnym, wyjątkowym i wyjątkowym, bądź TOBĄ!
Rozwijaj swoją wyobraźnię i umiejętności każdego dnia i nie polegaj na tym, że będziesz mówić z tekstu zapisanego na kartce – naucz się być tak otwartym, że wszystko przychodzi bezpośrednio do Ciebie, zawsze wymyślaj i improwizuj! To, co zapisałeś na kartce, jest tylko punktem orientacyjnym, ale to, co czujesz w tej chwili, jest w większości przypadków o wiele ważniejsze!

Idź całą swoją istotą do radia, a radio popłynie w twoich żyłach! Oddychaj emocjami i całkowicie przekaż to, co czujesz, ale nie zapomnij czuć się pięknie i kreatywnie. Radio uwielbia tę grę, grę z uczuciami, które namaszczają słowa i głos!


Pieczeń mołdawska - soczysta i smaczna według przepisu Păstorela Teodoreanu

  • Mołdawskie Pârjoale (Maria Matyiku / Epoch Times) Mołdawskie Pârjoale

Pieczeń jest częścią listy rumuńskich tradycji kulinarnych, będąc ulubionym i popularnym daniem, szczególnie w rejonie Mołdawii, a ich receptura jest zachowana i przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Nawet jeśli podstawowe składniki są prawie takie same, ostateczny smak pieczeni może się różnić w zależności od smaku, jaki chce uzyskać każda gospodyni domowa, a także preferencji i smaku użytych przypraw.

Składnik:

500 g cielęciny (lub wołowiny, jagnięciny, drobiu) wymieszanej z wieprzowiną,

2 kromki (50 g) chleba namoczonego w słodkim mleku,

2 łyżki (25 g) roztopionego masła,

1 duży drobno starty ziemniak (100 g),

1 pęczek zielonej pietruszki i/lub koperku,

100 g bułki tartej plus łyżka kukurydzy (opcjonalnie),

Przygotowanie:

Posiekaj cebulę, a następnie włóż ją na patelnię z dobrą łyżką masła i smaż, aż stanie się szklista. Odstawić i pozostawić do ostygnięcia.

Jeśli nie kupiłeś bezpośrednio mięsa mielonego, kontynuuj drobne mielenie mięsa, które zostanie dwukrotnie przepuszczone przez maszynę. Mięso musi zawierać co najmniej 15% tłuszczu. Gdy przejdzie drugi raz przez maszynkę do mielenia, dodaj chleb namoczony w mleku (niesłodzony), startego ziemniaka i cebuli podanej przez masło.

Jeśli masz mięso bezpośrednio mielone, umieść je w wystarczająco dużej misce, a następnie dodaj chleb namoczony w mleku, po zmiażdżeniu i usunięciu twardych skorupek z krawędzi. Dodaj drobno startego ziemniaka i posmarowaną masłem cebulę.

Dodaj 2 jajka, sól i pieprz według uznania, czosnek podany przez praskę czosnkową oraz drobno posiekaną pietruszkę i koperek.

Wszystkie składniki dobrze wymieszaj, aż powstanie jednorodna i wyjątkowo aromatyczna pasta (połączenie czosnku, pietruszki, koperku i pieprzu).

Aby uformować pieczeń, weź dobrą łyżkę mięsa, która jest uformowana w kulisty kształt, który jest najpierw nadawany przez bułkę tartą zmieszaną z łyżką kukurydzy. Pieczeń jest spłaszczana, aż osiągnie grubość palców, a na koniec nadaje jej owalny kształt.

Jeszcze raz włożyć do bułki tartej, a następnie podsmażyć na rozgrzanym oleju, do którego dodano trochę masła.

Pieczeń jest zarumieniana z obu stron, a następnie usuwana na ręczniku papierowym, aby wchłonąć nadmiar tłuszczu.

Podawaj na gorąco z ulubionymi dodatkami.

Notatka: Alexandru Osvald Teodoreanu (1894-1974), znany pod pseudonimem Păstorel Teodoreanu, był w okresie międzywojennym prawnikiem i pisarzem. Wyróżniał się epigramatami o szczególnym uroku, będąc jednocześnie pasjonatem gastronomii i miłośnikiem wyselekcjonowanych win.

Dla osobistej radości tych, którzy kochają mołdawski humor i słodką mowę, poniżej znajdziecie oryginalny tekst opublikowany post mortem w tomie „Gastronomia”.

„Anisoara (Vaslui) do Marioara (Buenos Aires)

Piszesz do mnie, że brakowało Ci mołdawskich pieczeni i że nie wiesz już, jak je zrobić. Mówisz, że przez dziesięć lat odkąd opuściłaś Vaslui, aby podążać za swoim mężem, zgodnie z regułą, zapomniałaś za granicą. Będzie, ale nie sądzę. Prawdopodobnie nigdy nie wiedziałeś, jak się upiec. Nie denerwuj się, padłem ofiarą tej samej próżnej iluzji. Byłem przekonany, że umiem pieczeć. Chimera! Nic nie wiedziałem. Dlatego powierzyłem sobie łatwo i szybko, wkładając widelec do pierwszego słoika z ręki kucharza Wasyla, mojego sąsiada.

Ma osiemdziesiąt lat i jest na emeryturze, pochodzi z Cioca-Boca, wioski, jeśli pamiętasz, sąsiadującej z Ţibana. Chociaż w ciągu siedmiu lat został przez wielu pobity, gdy był „szefem” na statku dalekobieżnym, stał się poliglotą i kosmopolitycznymi upodobaniami, jeśli chodzi o kuchnię mołdawską, Vasile szef kuchni staje się szowinistą wobec nieustępliwego regionalisty imperatywu, zaciekły i ekskluzywny fanatyzm. Dlatego, gdy zapytałem go, jak zmielić mięso do pieczenia, samochodem lub rzeźnikiem, podskoczył jak oparzenie:

– Wspinacz? do pieczeni? gdzie jeszcze zostało wspomniane? Z rzeźnikiem w Bukareszcie kroją maluchy, jeśli chcą, a nawet sarmalili z ich innych długich marynat i cucurechi, ale pieczeń mołdawska nie powinna być posypana!

A teraz oto, czego nauczył mnie Vasile:

Jeśli chodzi o mięso, topoli nie ma: możesz zrobić pieczone mięsa z wołowiny i jagnięciny oraz drobiu (kurczak, kaczka, pierś z gęsi, a nawet indyka, jak chcesz). Ale stara prajoala, zrobiona tylko z wołowiny lub cielęciny (najlepiej), zmieszana z wieprzowiną, będzie gotowa, Vasile powiedział, w przeciwnym razie nie.

Mięso dwukrotnie przepuścić przez maszynę, za drugim razem dodać: bułkę tartą namoczoną w mleku, sól, pieprz, koperek, drobno posiekaną pietruszkę i usmażone na maśle. Po powtórnym wyjęciu mielonego mięsa z maszyny dodać wymaganą ilość jaj (1/2 kg mięsa, 2 jajka), natrzeć dno miski, do której wkłada się mielone mięso, bryłą świeżego masła wielkości kacze jajko, dodając (ad libitum) startego ziemniaka.

Gdy mielone mięso jest już dobrze wymieszane, posyp drewniany spód, na którym robisz mięso, posmagiem (zasikaną bułką tartą, jeśli zapomniałeś powiedzieć Vaslui). Weź łyżkę posiekanej i rozwałkuj, aż nadasz jej kulisty kształt. Następnie spłaszcz mięso szerokim nożem, aż kula zmniejszy się do szerokości pełniejszego palca wskazującego. Gdy już tu jesteś, przygotuj patelnię, w której pozwoliłeś stopić się porządnemu kawałkowi świeżego masła.

Gdy masło się zagotuje, włóż pieczeń na patelnię i smaż z obu stron, aż dostatecznie się zrumienią (tutaj jest!). Po zrumienieniu wyjmij je łyżką perforowaną i ładnie połóż na (ciepłym) talerzu, na którym będą podawane. Całe rzemiosło polega na tym, aby pieczeń była zarumieniona na zewnątrz i zatęchła w środku.

Klasyczny dodatek to puree ziemniaczane lub, gdy pojawiają się młode ziemniaki, parzone masłem. mołdawski palacz nie może przekraczać długości karty do gry, powiedział mi Vasile, trzy palce normalnej szerokości i być grubości indeksu „boksera” w kategorii kokosów (Vasile jest sportowcem).


DACIC COOL - magazyn internetowy koordynowany przez Cecilię Caragea

Kształt świątecznego chleba to zwój, biały chleb wypiekany w święta z wysokiej jakości mąki pszennej. Chleb wypiekany na święta różni się od chleba dziennego zawartością ciasta, nadanym mu kształtem i dekoracją. Rolki produkowane są w różnych kształtach i rozmiarach, w zależności od odgrywanej roli. Przeplatają się w dwóch, trzech, czterech, sześciu, ośmiu, nawet w szesnastu lub więcej bydła.

Rola rolek na weselu
Większości etapów ślubu towarzyszy obecność cewki. Drzewo weselne w Oltenii i Muntenii jest podtrzymywane przez spiralę, którą bierze jodła. Niosący flagi w procesji w Transylwanii niosą w rękach dużą cewkę, która należy do nich po ceremonii, młodzi ludzie na północy Mołdawii otrzymują „zwój chłopców”. Zwierzęta z wozu ozdobione są zwojami na południu Siedmiogrodu, które w nagrodę za przywiezione na weselu usługi zabierają kierowcy odpowiednich pojazdów.
Panna młoda jest przystrojona, umieszczana na dwóch zwojach w Oltenii lub odbiera procesję ślubną patrzącą przez zwój po ślubie, który zjada z tej samej cewki ze swoim zięciem, zwój jej panny młodej pęka jej nad głową, gdy idzie do kościoła, jak długie ramiona dwie rolki, dar (pieniądze) zbiera się na rolce, młoda synowa jest przyjmowana w nowym domu jednym lub kilkoma rolkami ofiarowanymi przez teściowe itp.

Główne rodzaje rolek ślubnych:
Powitanie powitalne
Duża (1,6 kg) słodka bułka, w kształcie okrągłego bochenka, wykonana z najwyższej jakości mąki pszennej, ozdobiona warkoczami i kwiatami. Służy do powitania rodziców chrzestnych przez Parę Młodą i ich rodziców. W niektórych regionach dochodzi też do przechodzenia Pary Młodej pod spiralą – para młoda i rodzice chrzestni trzymają spiralę nad drzwiami, tworząc rodzaj sklepienia, pod którym przechodzi każda panna młoda.

Przepis na bułkę powitalną
Składnik: 650 g mąki pszennej 1,5 szklanki mleka 2 jajka 2 łyżki margaryny 2 łyżki cukru 2 g wanilii sól 10 g drożdży 1 jajko do smarowania
Sposób przygotowania: 150 ml mleka (w temperaturze pokojowej) wymieszać z drożdżami, cukrem i solą, następnie dodać 325 g mąki, 1 jajko i łyżkę margaryny. Zagnieść ciasto, a następnie pozostawić ciepłe, przykryte ściereczką, na 20-25 minut. Dodaj resztę mleka i pozostałe składniki. Zagnieść ciasto i pozostawić do wyrośnięcia, gorące, przykryte ściereczką, przez 35-40 minut.
Ciasto po wyrośnięciu do potrojenia objętości dzieli się na dwie części w proporcjach 90% i 10%. Z większego kawałka ciasta uformować dużą kulę, przykryć ściereczką i odstawić na chwilę.
Z reszty ciasta powstaje pasek ciasta (który można utkać na 2 lub 3 kawałki) oraz elementy ozdobne (kwiaty, liście). Wokół kuli (na dole) nakłada się pasek ciasta z dzianiny, układa elementy ozdobne, smaruje ubitym jajkiem i odstawia na 15-20 minut. Piec przez 40-45 minut, rozgrzać do 175-180 stopni.

Ciasto lub tort panny młodej
Jest to element polaryzujący ogólną uwagę, zwykle okrągły, ozdobiony różnymi ozdobami i warkoczami, a to matka chrzestna zamawia i płaci. Charakterystycznym motywem obrączki jest warkocz, zdobiony lub nie ptaszkami lub kwiatami z ciasta lub świeżą bazylią. Naszyjnik panny młodej może zostać zerwany albo przez matkę chrzestną w Oltenii, Muntenii w Mołdawii, albo przez samą pannę młodą w Transylwanii, nad jej głową przed wyjazdem na ślub. Po przełamaniu ciasta matka chrzestna panny młodej rzuca go w kształcie krzyża na głowę, a ci, którzy biorą z niego kawałki i jedzą, są uważani za szczęśliwych i będą mieli dużo szczęścia w przyszłym roku. Zwyczaj jest stary, sięga starożytnego Rzymu i jest błogosławieństwem rodziców chrzestnych na weselu. Rozbicie tortu nad głową panny młodej symbolizuje płodność – matka chrzestna, jej duchowa matka, życzy jej błogosławionego małżeństwa z wieloma dziećmi.

Przepis na tort lub tort panny młodej
Składnik: 650 g mąki pszennej 1,5 szklanki mleka 2 jajka 2 łyżki margaryny 2 łyżki cukru 2 g wanilii sól 10 g drożdży 1 jajko do smarowania
Sposób przygotowania: 150 ml mleka (w temperaturze pokojowej) wymieszać z drożdżami, cukrem i solą, następnie dodać 325 g mąki, 1 jajko i łyżkę margaryny. Zagnieść ciasto, a następnie pozostawić ciepłe, przykryte ściereczką, na 20-25 minut. Dodaj resztę mleka i pozostałe składniki. Zagnieść ciasto i pozostawić do wyrośnięcia, gorące, przykryte ściereczką, przez 35-40 minut.
Po wyrośnięciu ciasta do potrojenia objętości podzielić na 3 nierówne części - ok. 40%, 40% i 20% i odstawić na kilka minut. Każdy z 2 większych kawałków ciasta jest podzielony na kilka równych części (2, 3, 4, 6, 8 itd.), które są formowane w paski, a następnie powstałe paski są tkane na dwie, trzy, cztery, sześć , osiem lub więcej, aż przybiorą kształt kosiarki. Każdą kosiarkę lekko dociska się drewnianym nożem, a końce łączy w celu uzyskania dwóch zwojów. Cewki umieszcza się jeden na drugim, tak aby szew górny znajdował się jak najdalej od szwu dolnego. Nasmaruj ubitym jajkiem.
Z reszty ciasta powstają kwiaty lub girlandy, którymi dekoruje się ciasto, a następnie pozostawia się je do wzrostu przez kolejne 10-15 minut. Piec w temperaturze 175-180 stopni przez 40-45 minut.

Pierścień pana młodego - zwyczaj z Mołdawii
Ciasto pana młodego to słodkie ciasto z mąki pszennej. W Mołdawii istnieje zwyczaj wymiany rulonów między panem młodym a panną młodą: vornicel wręcza pannie młodej pierścień pana młodego w zamian za otrzymanie rulonu panny młodej. Po tej wymianie rulonów vornicel idzie do apartamentu pana młodego, trzymając rulon tak, aby jedna z pary młodej nie dosięgła go i nie złamała. Pan młody otrzymuje tort, całuje go i dzieli się nim ze swoją parą młodą na znak dzielenia się wspólną radością.

Pierścionek pary młodej (cele) - zwyczaj z Mołdawii
Kiedy zasiadają przy dużym stole, państwo młodzi przynoszą 2 piękne bułki ozdobione kwiatami (jemne), przygotowane z ciasta tortowego. Muszą go złamać, przykładając tylko jedną rękę. Ktokolwiek złamie większość rolki, będzie miał większy autorytet w nowej rodzinie. Następnie ciasto jest dzielone tak, aby wszyscy Państwo Młodzi mogli go skosztować. Na stole młodej pary można postawić 2-4 bataty, a w niektórych z nich zostaną wbite świeczki.

Kolczyk w nosie - zwykle z Mołdawii
Są 2 lub 3 duże, słodkie bułeczki, z wysokiej jakości mąki pszennej, które są czczone, wręczane rodzicom chrzestnym podczas ślubu lub dzień po ślubie przez dziadków.

Bułki teściowej
Dla teściów przygotowane są 4 duże bułki. Tydzień po ślubie państwo młodzi udają się z rodzicami młodzieńca do rodziców dziewczynki i przynoszą im bułki w podziękowaniu za honor dziewczyny. W Mołdawii i Dobrogei istnieje zwyczaj wymiany rolek między teściami (więzienie).

Tort weselny
Rumuni zwykli łamać bochenek chleba nad głową panny młodej pod koniec ceremonii ślubnej, a liczba okruchów wskazuje, ile dzieci będzie miała nowa para. Goście zbierali te okruchy i trzymali je na szczęście. Z czasem, poprzez udoskonalenie, chleb zastąpiono ciastami, a później tortem panny młodej.
Tradycje i zwyczaje zidentyfikowane i promowane w ramach kampanii komunikacyjnej online Kultura i tajemnice chleba, opracowany przez Russenart Communications i Gold Maya.


Niezależnie od tego, czy angażujesz się w dyskusje na grupie na Facebooku, czy wyrażasz swoją opinię na temat różnych przepisów, które znajdziesz i dyskutujesz online, ważne jest, aby wymienić się wrażeniami z tymi, którzy przestrzegają tej samej diety, aby uzyskać pozytywny impuls i wiedzieć, że nie jesteś sam . Drobne problemy, które możesz napotkać po drodze lub momenty, w których nie wiesz, co zastąpić składnik pochodzenia zwierzęcego, zostaną szybko przezwyciężone, jeśli zapytasz tych, którzy są w takiej samej sytuacji z Tobą.

Warto również zapisać się na kurs gotowania wegańskiego, aby poznać zasady żywienia i uświadomić sobie, że nie trzeba rezygnować z dobrego smaku.


Mity o czekoladzie

Większość mitów na temat czekolady odnosi się do faktu, że czekolada tuczy. Prawdą jest, że kiedy spożywamy ją w dużych ilościach, czekolada staje się wrogiem figury, ale nie jest tak źle, jeśli od czasu do czasu sobie pobłażamy i delektujemy się czekoladowym batonem. Gorzka czekolada jest bogatsza w kakao i zawiera mniej cukru, dlatego polecana jest osobom na diecie. Tam jest


Niedawno wydawnictwo GastroArt wydało tom: „Chleb, żywność i symbol. Doświadczenie sacrum ”przez badacza Varvara Buzilă, które możesz zamówić tutaj. Poniżej zaczerpnąłem fragment z obszernej pracy poświęconej symbolice chleba i ciasta rytualnego.

Problem sporny od czasu sf. ust. wiek dziewiętnasty jest tym, od którego pochodzi chleby rytualne. W jej dyskusji byli zaangażowani, bezpośrednio lub pośrednio, mniej więcej wszyscy, którzy pisali na ten temat. S. Fl. Marian [1] i E. Niculiță-Voronca [2] znaleźli bezpośrednie podobieństwa między chleb nupTzabrać goskomplikowany Rzymian i Rumunów. P. Caraman przyznaje możliwość istnienia niektórych kędzior w tradycji kolędowania w Europie Wschodniej od czasów rzymskich, myśląc, że nadal cewki reprezentuje element tradycji wschodnioeuropejskiej o rzekomo słowiańskich korzeniach [3]. Omawia inne aspekty chleby rytualne Słowian nie odnosi się jednak do chleba rumuńskiego, ponieważ w źródłach pisanych, na których wspiera to podejście, wydaje się to zbyt mało. Autorka nie przedstawia wystarczających argumentów, by umotywować pożyczkę od Słowian. Według nas jedną z pierwszych przeszkód, poza którą badacze nie wychodzą w poszukiwaniu korzeni chleba, jest pojęcie cewka, ogólny dla chleb rytualny Rumunów, jak wykazano nieco wcześniej, zdecydowana większość badaczy zakwalifikowała jako pochodzenia słowiańskiego [4]. W tym sporze, który trwa od ponad wieku, kluczową kwestią są relacje słowo-obiekt-strukturaskomplikowany-system funkcjiTjonizacja. Ponieważ na początku starano się traktować pożyczkę przez Rumunów rolnictwa od Słowian wraz z pługiem, w ten sam sposób uznano, że wraz z określeniem kędzior został pożyczony i chleb z przyzwyczajenia. Aby wyjaśnić część tego zamieszania, konieczne jest dokonanie pewnych wyjaśnień, a do tematu powrócimy w trakcie referatu. Nominacja lokalnego chleba ze słowem obcego pochodzenia jest powszechnym zjawiskiem w Europie. Sam Słowianin chleb (wersja rosyjska), wspólna dla wszystkich języków słowiańskich, ma pochodzenie niemieckie [5]. W rumuńskim użyciu leksykalnym ten pokarm określa się dwoma słowami: chleb, pochodzenia łacińskiego i dółskomplikowany, pochodzenia neogreckiego.
Słowo dółskomplikowany ma to samo znaczenie u Greków, Macedończyków, Bułgarów, Serbów, Węgrów, Kalabrii [6]. Bogdan Petriceicu Hasdeu uważał to za bardziej niezwykły słowiański [7], a Th. Capidan przyznał się do swojej pożyczki w chwale. Obecnie wybierane jest pochodzenie neogreckie. Ta wersja zasługuje na skonfrontowanie z faktem, że w Indiach spożywa się tzw. pastę ryżową miękisz, słowo, prawdopodobnie dość stare, kiedyś w Wedach, wśród 3399 bogów, jest też „słodki bóg Pita”, który tuczy ciało [9].

Etymologia nazw chleba w językach indoeuropejskich niesie ze sobą wiele niejasności. W badaniach specjalistycznych zidentyfikowano dwa powszechne problemy: w większości języków tej rodziny omawiane słowa reprezentują zapożyczenia i nie mają jednogłośnie uznanej etymologii indoeuropejskiej [10]. Wracając do problemu leksemu cewka, należy zauważyć, że choć jest to pożyczka, to pochodzi z języka indoeuropejskiego Kuolo, przez łańcuch słowiański. Koło (kolezyjski) oznacza koło w grupie języków słowiańskich, podczas gdy wszystkie inne ludy europejskie używają dla tego przedmiotu innego słowa wywodzącego się ze starego indyjskiego słowa - Rat[11], Schemat pożyczki od chwały wydaje nam się zbyt prosty, ponieważ nie uwzględnia złożoności zjawiska. W starożytnym perskim słowo kędzior oznaczało słońce. Poprzez jej imię Kolaxais, najmłodszy syn króla Targitaosa, założyciela plemienia pereł, był interpretowany jako Król (jego) Słońce (Colac) [12]. Izomorfista koło słoneczneskomplikowany-chleb jest specyficzny dla starożytnych kultur. Na przykład w starożytnym Egipcie zarówno słońce, jak i chleb były reprezentowane przez ten sam znak: okrąg z kropką pośrodku. Badanie pochodzenia chleba i wymiany kulturowej, w której pośredniczy jego konsumpcja, nabiera większej skuteczności w przypadku współpracy świadectw językowych i tych, które oferują tematy urojone (rysunek, jego wygląd). Jako przykład przytaczamy badanie podjęte przez N. N. Kazańskiego w sprawie sztuka, chleb wspomniany w Odyseja do Homera. Analizując nazwy chleba we wschodniej części Morza Śródziemnego, porównując hieroglify i próbki starożytnych pism, autor dochodzi do założenia, że ​​nakładające się na siebie obszary chleba mają dwa poziomy (takie jak prescura kościelna) i termin Sztuka-[13]. Porównawcze studium znaków cewka wykonane w znacznie szerszych ramach przyniosłoby większą przejrzystość jego historii.
To, co zrobiło wrażenie na Caramanie w bułgarskim chlebie rytualnym — wielka różnorodność form plastycznych i ich ikonografia, naładowane semantyką — nie wystarcza do argumentowania starożytności, a ponadto nie jest przekonującym argumentem za przejęciem jego tradycji na rzecz Rumunów. Słowianie mają inny sposób plastycznego przedstawiania myśli w cieście, jak we wszystkich innych dziedzinach sztuki ludowej, inny niż Rumuni. Ten ważny aspekt został zignorowany. Ma się jednak ukazać z perspektywy porównawczej w kontekście innych znaków chleba, ponieważ jest to projekcja utrwalonych przez pamięć „form archetypowych” [14]. A jeśli na poziomie semantycznym chleb Rumunów i chleb Słowian wydają się mieć więcej podobieństw, często posługując się wspólnymi figurami funduszu europejskiego: koło, spirala, krzyż itp., to na poziomie syntaktycznym różnice są pewne , wyznaczając stylistyczną nowość każdej tradycji.
Pod koniec piątej dekady stulecia. W XX wieku Valentin Zelenciuc powraca do problemu pochodzenia chleba rytualnego. Zwracając uwagę na obowiązkową obecność chleba w obrzędach weselnych, jego oczywistą wielkość, co skutkowało: obrzędy chlebowe, autor formułuje wymijający wniosek: „Trudno powiedzieć z całą pewnością, jak te obrzędy powstały, są oryginalne lub stanowią ciągłość od Greków i Rzymian, którym były znane [15], istotę ujmuje V. Zelenciuc, uogólniając, że rytuały chlebowe ”są wyrazem specyfiki narodowej”[16], w tym tu zwyczaju wymiana cewek między panną młodą i panem młodym, jednym z przerwa rytualnaskomplikowany cewek nad głową panny młodej (pan młody) lub przez Dskomplikowanyruire cewek ale także modlitwy towarzyszące tym gestom. W późniejszych pracach przyjmuje się jednak, że wymiana chleba rytualnego na weselu byłby to zwyczaj zapożyczony od Słowian, opierający tę hipotezę na formalnym porównaniu gestów, w których operuje się chleb, bez uwzględnienia jego form, funkcji, znaczeń [17].
Andrei Hâncu zwrócił uwagę na różnice między pożyczkami a podobieństwami poligenetycznymi, w tym między ostatnim a obrzędy chleba z mołdawskiego wesela [18], Odnotowując użycie chleba, przed przejściem Słowian przez obszar Karpat Wschodnich, autor stwierdza, że ​​„o wiele słuszniej byłoby nie mówić o nich poprzez wkład Słowian z od średniowiecza do współczesności [19]. Kiedy Geto-Dakowie uprawiali zboża, według autora, okazuje się, że produkowano z nich także rytualne pożywienie. Kontakty z Rzymianami i Słowianami wzmacniały te praktyki. Jest to dedukcja oparta na korelacji między zajęciami społeczności ludzkiej a jej systemem obyczajów, ale także na założeniu, że w kulturach archaicznych całe życie było bardzo zrytualizowane, a przedmioty pełniły także role znaków, symboli [20] . A. Hâncu zwraca uwagę na dwie formy chleba, którymi wzmocniono tradycję rumuńską, biorąc je od Słowian: obręcz oraz jemna, nie przedstawia jednak żadnych istotnych argumentów przemawiających za tą pożyczką [21].
Wszystkie dotychczasowe wnioski dotyczące pochodzenia chleba Rumunów zostały wyciągnięte na podstawie analizy jednego systemu operacyjnego dla każdego przypadku. Marian, Niculiță-Voronca, Zelenciuc i Hâncu zamierzali odtworzyć korzenie chleb etniczny przez łańcuch ślubów, Caraman przez łańcuch Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Podjęto próbę wyjaśnienia pochodzenia i ewolucji chleba jako złamanej części całości, momentu, który świadczy o niedociągnięciu metodologicznym. Kiedyś zwyczaj weselny był późniejszy niż zwyczaj pogrzebowy i jest bardziej otwarty na asymilację i marginalizację, uważamy, że nawet zawarty w nim chleb nie może dać nam pewnych danych o starożytności, rzadko porównując je z całym rumuńskim systemem chleba rytualnego ...
Jeśli chodzi o pożyczki chleba z tradycji słowiańskiej, to jest kilka podstawowych pytań. Dotychczas brane były pod uwagę bardziej językowe aspekty problemu. Chcemy trochę zmienić akcenty i zrównoważyć otwarcia dla nowych wyszukiwań. Studiując uważnie ikonografię słowiańskiego chleba, obserwujemy sposób, w jaki jest on wytwarzany: na szeroki zaokrąglony kształt nakładane są różne elementy: grudki ciasta, pojedyncze cielęta, które w interpretacji modelarzy reprezentują obrazy przedmiotów z otaczającej rzeczywistości [ 22]. Taka technika przygotowywania foremek chlebowych wskazuje na początkową tradycję pracy z ciastem pszennym. Jest bardzo zbliżony do modelowania chleba żytniego, specyficznego dla wszystkich Słowian. Pâinea de grâu se întâlnea accidental în uzul rușilor și cel al ucrainenilor de la sud, fiind privită de ei ca o alteritate, cum avea să remarce D. K. Zelenin[23]. Comparând imaginile pâinii bulgarilor de la începutul secolului (D. Marinov) cu cele prezentate de Christo Vakarelski[24], Stanka Janeva[25], Ljubomir Mikov[26], se vede clar cum sunt valorificate tot mai mult posibilitățile plastice ale aluatului.
O contribuție remarcabilă în ce privește antrenarea în cercetare a noilor probleme de studiu aparține lui Gheorghe Aldea și focalizează valorile plastice reprezentate de pâine[27]. Autorul pledează pentru recunoașterea pâinii drept parte componentă a artei populare. Clasificarea funcțională și decorativă a formelor din cocă, aplicate în lucrarea sa, sunt primele clasificări în domeniu[28].
Până în anii 󈨔 ai sec. al XX-lea tema pâinii de ritual a constituit doar un punct de referință în activitatea de cercetare, reflectat în profunzime sau superficial, în funcție de problematica urmărită și de competența autorilor. Una dintre primele elaborări dedicate în exclusivitate problematicii pâinii este lucrarea Chleb v semeinoi obreadnosti moldavan, semnată de cercetătorul Emmanuil Rikman. Metoda aplicată de autor în timpul analizei faptelor: utilizarea pâinii în obiceiurile ce țin de vârstele omului dintr-un singur sat (Tabani, raionul Briceni, în anii 󈨊 ai sec. al XX-lea) este în discordanță cu concluziile pe care le extinde asupra întregului spațiu est-românesc, coborându-le în timp cu câteva secole[29]. Astfel, E. Rikman reia concluzia lui V. Zelenciuc despre mai marea frecvență a pâinii de ritual în nunta moldovenească decât în cea a slavilor[30], formulată de acesta drept răspuns la afirmația lui F. Sumcov, precum că „nici un popor n-a cunoscut o frecvență atât de mare a pâinii de ritual, cum o au slavii”[31]. După ce confruntă tradiția moldovenească cu cea a rușilor și a ucrainenilor de la sud, consumatori ai pâinii de grâu, E. Rikrnan ajunge la aceeași concluzie ca și V. Zelenciuc, numai că o generalizează pentru tot ciclul[32]. În final, invocând argumentul că până în sec. al XVIII-lea la români păstoritul a prevalat asupra agriculturii, autorul opinează că această plinătate a tradiției pâinii nu poate fi mai veche decât sec. al XIX-Iea[33] Această lucrare exemplifică discrepanța existentă între bogăția figurilor din aluat oferită de cultura tradițională și incapacitatea modelului științific aplicat de a o face relevantă sub aspect istoric. Prin concluzia finală ea se raliază la o tendință specifică tuturor elaborărilor vizând ocupațiile agricole și fenomenele culturale generate de ele, tendință apreciată recent de Alexandru Furtună ca fiind excesiv politizată[34].
Prima mărturie contra frustrării susținute de E. Rikrnan rămân izvoarele scrise: vechile tipărituri, letopisețele, însemnările de călătorie prin țările Române, intrate în marea circulație a valorilor la acea vreme. Deși, în virtutea specificității lor, scrierile mențin o anumită distanță față de cultura populară, au caracter religios, oficial totuși, conțin foarte multe referințe la principalele forme ale pâinii de ritual: jemne (1582, 1673), jimble (1657), jemnă (1673, 1688), jăble (1682), colaci (1653, 1657, 1673), colac (1675, 1620, 1658), colivă (1588, 1653, 1654, 1673), prescură (1600)[35]. Prezența impunătoare a pâinii în structurile tuturor obiceiurilor luate în discuție este atestată deja la mijlocul sec. al XVII-lea de către sirianul ortodox Paul de Alep[36].
O primă cercetare interdisciplinară de teren, întreprinsă pe o arie extinsă în 80 de sate din Republica Moldova și Ucraina, a confirmat sugestia lui P. Caraman despre utilitatea comparării pâinii românilor și a slavilor. Concluziile la care ajung autorii Valentina larovaia (Chișinău) și Ljudmila Artjuch (Kiev) în studiul care a succedat cercetarea, argumentează existența unor stereotipuri alimentare distincte, mai ales, sub raportul utilizării pâinii de ritual. Vom desprinde trei dintre ele: răspândirea colacului numai la români și în zona de confluență româno-ucraineană[37], dăruirea colacilor la cumetrie numai în această zonă[38], specificitatea pâinii mortuare românești[39], căci, așa cum remarca F. Sumcov cu un secol în urmă, obiceiul de înmormântare al slavilor nu are nimic distinct din pâine[40]. Deși realizată în cheia căutărilor de identitate, nu de alteritate, lucrarea a reușit totuși să releveze ambele fațete ale dialogului cultural româno-ucrainean, păstrător încă de specificitate în simbolismul alimentar întreținut de pâine.

Abordarea sistematică a temei începe în anii 󈨔 ai sec. al XX- lea cu studiile Ofeliei Văduva[41]. Atunci apăruseră circumstanțe favorabile pentru demararea unor astfel de investigații. În știința românească s-a produs turnura spre recunoașterea agriculturii alături de păstorit drept ocupație de bază a românilor și a început valorificarea creațiilor generate de ea[42]. În plan extern, efortul s-a înscris într-o orientare general-europeană. Deja existau elaborări importante privind abordarea antropologică a hranei în Anglia[43], Franța[44]. În Italia, grație lui Alberto Cirese, se desfășura investigarea sistematică a pâinii din Sardinia. Apăruse prima lucrare fundamentală despre tradiția inconfundabilă a acestei regiuni[45]. Conceptul, pus la baza ei, tindea să cuprindă toate manifestările pâinii, înțelese drept obiect și semn. În Bulgaria, Christo Vakarelski continua cercetările începute de D. Marinov, punând accent pe valorile artistice ale pâinii[46]. Au fost publicate chestionare privind documentarea problematicii pâinii pe teren, dovadă că cercetarea lua amploare[47]. S-a lansat în cercetare Stanca Janeva care, puțin mai târziu, avea să publice în Bulgaria prima monografie la tema pâinii[48]. Tot atunci a apărut prima lucrare de sinteză privind pâinea tradițională din Grecia[49]. A nceput lucrul asupra acestei teme în Rusia, Ucraina[50].
Ofelia Văduva valorifică domeniul pâinii de ritual de aproape două decenii, contribuția ei în promovarea cercetărilor fiind considerabilă. Autoarea a luat în dezbatere aspecte esențiale din tema pâinii, elaborând mai multe studii, pe care le-a republicat într-o nouă redactare în cartea Pași spre sacru[51].
O problemă de început, limpezită de autoare prin colaborarea mărturiilor arheologice, istorice, etnografice și lingvistice, este cea a istoriei pâinii în cultura românească. Dacă în alimentația cotidiană s-a recurs și la panificarea altor cereale, consideră ea, în cea care însoțește festivitățile, ceremoniile, alimentele obținute din prelucrarea grâului au constituit o permanență: „Grâul a fost cereala preferată a locuitorilor acestor locuri, iar pâinea de grâu nu a lipsit din alimentația lor”[52].
O altă problemă abordată de cercetătoare este cea a formelor plastice și a simbolurilor incifrate în ele[53]. Pornind de la convingerea că forma și ornamentele erau impuse de funcția pe care respectiva pâine urma să o aibă în structura obiceiului sau a ceremoniei, ea alege câteva arhetipuri și arată circurnscrierea pâinii în ele. Ordonarea pâinii după principii plastice constituia un pas important în confirmarea domeniului ca parte egală a artei populare, dar grila propusă nu cuprindea cel puțin principalele forme perpetuate de tradiția românească[54].
Spre deosebire de predecesorii săi, O. Văduva aplică o viziune etnologică asupra pâinii, o cercetează drept semn, simbol, tinzând către cuprindere a problematicii ei complexe. Teza de la care pornește demersul său etapizat este că pâinea concentrează o bogăție mare de semnificații exclusiv benefice, ceea ce explică deosebita ei frecvență în obiceiuri[55]. Vom relua această afirmație în primul capitol al lucrării, unde vom demonstra că în anumite condiții pâinea dezvoltă și semnificații malefice pe lângă cele benefice predominante. Dând mai multe exemple de utilizare a pâinii în diferite practici cutumiare, autoarea evidențiază „puterea” ei de influență asupra oricăror începuturi (prag de an, praguri ale vârstei, întemeierea casei), pentru a le asigura o finalitate benefică[56]. Dar semnificațiile pâinii sunt constatate, nu și demonstrate. Se afirmă, la modul general, că pâinea este: „simbol de fertilitate, abundență și speranță”, „al bucuriei muncii împlinite, al bunăstării”, „simbol de bogăție, fertilitate și prosperitate”[57], afirmări vehiculate și în lucrările care ating această problemă doar tangențial.
Pentru ca să fim înțeleși mai bine, vom recurge la modalitățile de decodare a semnificațiilor cununii de grâu (obiect ritual din aceeași clasă cu pâinea), aplicate de Ion I. Ionică în lucrarea Dealu Mohului[58]. După ce arată ce gândesc informatorii despre cunună, autorul trece la interpretări. Punând sub semnul întrebării utilitatea căutărilor de idei în mentalitatea contemporanilor cu privire la profundele înțelesuri ale obiectului, Ionică recunoaște că „ele conțin sugestii folositoare pentru o cale în direcția căreia reprezentările originare sunt de căutat. Oricum, metodologic, noi trebuie să pornim de la ele, ca de la singurele date ce ne sunt cunoscute, spre ceea ce este necunoscut”[59].

În primele lucrări O. Văduva grupează funcțiile pâinii de ritual în trei categorii mari: sociale, festive și ritualice. Este o clasificare care a atenționat asupra procesualității pâinii ca fenomen social, relevând parțial ceea ce anunța prin titlu Pâinea ̶ funcții, valori plastice, simboluri[60]. Autoarea a revenit la problema funcțiilor în Civilizația pâinii, unde conform altui criteriu, cel al comunicării, a specificat funcția mediatorie, cea de substituție, de consacrare a unui început, de validare a înțelegerilor și jurămintelor ̶ toate acestea constituind o bună parte din legăturile realizate de pâinea simbol[61], Aceste legături nu sunt omogene. Pentru a facilita operarea cu ele și a evita ambiguitățile terminologice, în cadrul cărora sunt tratate sinonimic valorile, rolurile, funcțiile, semnificațiile pâinii, le-am împărțit după gradul de complexitate în roluri și funcții. Rolul pâinii este condiționat de locul ei în structura ritului. El rămâne neschimbat. Spre exemplu, prin rostogolirea unei pâini din pragul casei se poate afla cel mai bun loc pentru viitoarea fântână. Este cel unde s-a oprit pâinea (Bucovina și Maramureș). Sau pâinea ploii este coaptă din făină de grâu adunată de la nouă case de către trei ori nouă bătrâne, vădane, pentru a chema ploaia (centrul Republicii Moldova). Spre deosebire de ele, funcțiile sunt mai complexe. Pornesc de la rolurile pâinii, sunt schimbătoare, desemnează relațiile rituale și extrarituale ale pâinii și condiționează calitățile ei de simbol. Lucrările O. Văduva sunt de viziune. Fiecare dintre ele scrutează problematica pâinii dintr-o anume perspectivă: civilizația pâinii, sacralitatea pâinii (Pași spre sacru), polivalența darului din pâine (Magia darului), în ultimele două problematica pâinii fiind elucidată în contextul actului alimentar. După ce reia ideea despre grâu ̶ plantă civilizatoare[62], se oprește la complementara acesteia ̶ civilizația pâinii. Coordonatele acestei civilizații marchează lungul drum al bobului de grâu însămânțat până la transformarea lui în făină, apoi în pâine ̶ realizată prin eforturi umane deosebite. Autoarea generalizează în baza unei argumentări adecvate: „pâinea a organizat munca și, în genere, viața omului societății tradiționale, stimulând producerea numeroaselor valori materiale și spirituale circumscrise activităților de realizare a ei”[63]. Cornelia Belcin Pleșca avansează ideea până la concept, argumentând în baza izvoarelor istorice permanența civilizației grâului în Carpați și la Dunăre pe parcursul ultimelor două milenii[64].
În ultimele lucrări: Pași spre sacru și Magia darului pâinea și fenomenele culturale generate de ea au fost abordate într-un cadru teoretic de actualitate, beneficiar al celor mai reprezentative elaborări privind teoria sacrului și cea a darului în etnologia contemporană[65]. O. Văduva a reușit să aplice eficient aceste teoretizări la realitățile culturale românești, oferind sugestii metodologice importante pentru abordarea tipurilor de pâine și a structurilor pe care ea le determină. Autoarea ajunge la o concluzie foarte importantă pentru studiul nostru, că în toate schimburile practicate de comunitatea tradițională darul alimentar este preponderent, iar pâinea intră în componența tuturor darurilor, având cea mai mare frecvență[66].
Este importantă contribuția O. Văduva la valorizarea științifică a unui număr impunător de forme ale pâinii de ritual din spatiul cultural românesc. În acest mod autoarea a inclus în circuitul științific materiale la temă acumulate în Arhiva Institutului de Etnografie și Folclor „C. Brăiloiu” din București pentru editarea Atlasului Etnografic al Românilor[67].
După ce am beneficiat de tot ce s-a scris pe această temă, constatăm că și până la elaborarea lucrării noastre existau multe materiale și studii referitoare la pâinea de ritual. Dar dispersarea acestora în diverse publicații, unele dintre care au devenit rarități bibliografice, și în arhivele din patru țări est-europene, a făcut imposibilă cunoașterea și aprecierea lor în calitate de surse și contribuții la cercetarea temei. Pentru prima oară se examinează atât problema izvoarelor, cât și cea a istoriografiei temei.
Au fost abordate diferite aspecte ale pâinii de ritual, care conturează, în linii mari, complexitatea domeniului. Dar nici una dintre probleme n-a fost rezolvată complet, pentru că au fost cercetate preferențial anumite elemente ale structurilor, nu structurile și nu sistemul. S-a încercat rezolvarea problemelor complicate, fără a se face ordine în cele simple, de bază, care asigură funcționalitatea sistemului. Noi am pornit de la ultimele, considerându-le esențiale. Le-am formulat ținând cont de exigențele domeniului și de situația la zi creată în cercetarea temei. Finalizarea analizei importanței pâinii în marile structuri culturale constă în a face relevant specificul pâinii românilor.


Nunți de vedete ați avut?

DA. Din orchestra Lăutarii au fost miri, din muzica ușoară, Igor Stribițchi (formația Acord) -mire, Adrian Ursu – mire, Cristina Pintilie – mireasă, Carisma –nașă, Vitalie Dani – naș, vedete din politică, din administrația publică. Restaurantul a fost bogat în nunți de elită, de vip, care s-au petrecut mai riguros, mai cu pretenții, dar cu pretenții acceptabile, îndreptățite să spun.

Carisma a cerut obligatoriu după nuntă ca invitații săi să mănânce ciorbă a doua zi.

Adrian Ursu avea foarte mulți invitați și a cerut ca platoul de dans să-l facem afară. Terenul din fața restaurantului era destinat pentru parcare, așa că l-am reamenajat pentru dans.

Igor Stribițchi – întâmpinarea oaspeților a fost neobișnuită, mireasa a dorit să abordăm o coloristică aprinsă a sezonului de vară, cu flori și stofe foarte interesante, o abordare în premieră și pentru restaurant.

Persoanele din politic și-au dorit să pregătim totul în stil național: cai, ulcele, prosoape – tot felul de momente cu tentă tradițională, care să reprezinte folclorul. Îmi amintesc că am folosit zestrea surorii mele, prosoapele croșetate cu motive tradiționale pe care mama le adunase pentru ea. Au fost adaptate ca prosoape pentru chelneri. Vreau să spun că cereri există de tot felul, iar noi organizatorii le onorăm.


Jemne - Pâinea mirilor - Rețete

Românii și-au primit dintotdeauna oaspeții cu pâine și sare. Pâinea, străvechi simbol al vieţii, şi sarea, „mama lui Dumnezeu“, cum este denumită în termeni populari, au fost, pentru români, două elemente cu caracter sacru.
De altfel, sarea alăturată pâinii constituie poate cel mai vechi obicei de ospitalitate al românilor care, încă din vechime, îşi întâmpinau oaspeţii cu pâine şi sare, în semn de pace, dragoste, bunătate şi respect.

Ivirea Pământului de sub apele sărate

Legenda spune că simbolul alăturării pâinii cu sarea este vechi de când Biblia și că ar simboliza ivirea Pământului de sub apele sărate, care mai apoi a rodit pentru oameni. De aceea, darul cel mai de preț oferit în semn de pace și prietenie oaspeților este pâinea rotundă și sarea. Luate separat, și pâinea, și sarea rămân elemente pline de semnificație. Pâinea e hrana primordială a omului și rodul muncii lui. În ritualurile religioase, pâinea are rol sacru, iar în traiul de zi cu zi, exprimă două concepte umane: muncă și iubire. De cealaltă parte, sarea a fost încă de la începuturile omenirii tratată ca un lucru prețios, fiind scumpă și obținută prin trudă grea. Sarea a fost atât de prețioasă încât în antichitate războinicii își primeau solda nu în bani, ci în sare. De aici și cuvântul „salariu“, de la „salis“ – așa cum numeau romanii prețioasa sare.

Semn de acceptare și de respect

A împărți cu un străin pâinea și sarea înseamnă a pecetlui o prietenie și a crea o legătură durabilă. Mărturii istorice arată că, la început, în loc de pâine se ofereau oaspeților boabe de grâu și sare, ca semn de acceptare în casă sau comunitate. Ca gest de întâmpinare, pâinea și sarea aveau valențe multiple. Pe de o parte, semn de înțelegere, acceptare și de respect, dar pe de alta o demonstrație a potenței celui care își permitea bună voința de a primi. Pâinea (grâul) simboliza bogăția câmpului, iar sarea era adevăratul aur al antichității, fiind, vreme de milenii, cel mai scump produs de comerț. De aceea, obiceiul de a oferi simbolic pâine și sare este prezent și în ritualurile comuniunii, pentru înțelegere și iubire între membrii comunității. Așa se face că găsim practica binecuvântării și frângerii pâinii în iudaismul secolelor dinainte de Hristos, dar și în lumea romană, la adunările ce purtau numele Symposium. În tradiția creștină, pâinea este simbolul vieții, pe care omul i-o oferă lui Dumnezeu. Aceste valențe sacre s-au transmis, de altfel, și în tradiția populară.

De ce pâine și sare?

Pâinea simbolizează viața, iar sarea e semnul legăturilor prețioase, inalterabile, durabile. „Pâinea și sarea, elementele indispensabile pentru susținerea traiului zilnic, în abstracțiunea ideal-metaforică, simbolizează în lumea sufletească a poporului nostru sanctuarul familiar, armonia indisolubilă a vieții conjugale”, scria la începutul se colului trecut profesorul Gh. F. Ciaușanu în lucrarea „Superstițiile poporului român”. „Grâul este cinstea mesei“, afirmă și folcloristul Simeon Florea Marian, referin du-se la rolul de căpătâi al pâinii. Grânele, făina, aluatul și în cele din urmă pâinea sunt încărcate de o simbolistică pe cât de veche, pe atât de prezentă în lumea satului, fiind, după caz, semn de bucurie, rodnicie, belșug, puritate. Luând diferite forme, pâinea îl însoțește pe om de-a lungul vieții, în momentele de bucurie, dar și la necaz. Aceleași atribute sacre le-a avut și le are încă și sarea. Deloc întâmplător, se spune în popor că atunci când scapi sare pe jos e „a ceartă“, aceasta fiind un element de mare preț în viața de zi cu zi. De aici și zicala „ca sarea în bucate“, sugerând că un lucru este indispensabil în anumite situații, așa cum, fără sare, bucatele nu au gust. Un simbol al ospitalității și al prieteniei, având valoarea unei legături de frăție, sarea este folosită și pentru acțiunea sa benefică în diferite ritualuri. În ciclul vieții, sarea este folosită bunăoară la nașterea unui copil, în scaldă, sau pentru îmbunarea ursitoarelor.

Pâinea şi sarea la alte popoare

Oferirea pâinii și sării nu este un gest exclusiv de bunăvoință al românilor, dar nici unul universal. În fapt, obiceiul este răspândit în arealul central și est-european, în special la popoarele care au avut contact îndelungat cu populațiile de origine slavă. În Bulgaria, acest obicei sugerează ospitalitate, iar pâinea și sarea trebuie aduse de către o femeie. Bulgarii fac un fel special de pâine, numit „pogacha”, plat și decorat minuțios. Tradiția se practică în Cehia și Slovacia doar pentru ocazii speciale, spre exemplu, atunci când președinții altor state vin să viziteze țara. În viața de zi cu zi, obiceiul a dispărut. În tradiția Rusiei, cuvântul pâine este asociat cu ospitalitatea, fiind cea mai respectată mâncare, iar sarea este simbolul prieteniei. Există și un salut tradițional, „Khleb da sol!” (Pâine și sare!). Fraza este rostită de oaspete ca o expresie față de bunăvoința gazdei.

În Polonia, întâmpinarea cu pâine și sare este asociată cu ospitalitatea nobilimii poloneze. Astăzi, obiceiul este păstrat la nunți, unde mirii sunt serviți de către părinții lor, la întoarcerea de la biserică, cu pâine și sare. În Macedonia, pâinea specială care este pregătită pentru a exprima ospitalitatea se prepară și de Crăciun, ca parte a cinei, având o monedă ascunsă în ea. În Finlanda, Estonia și Letonia pâinea și sarea erau oferite ca simbol al binecuvântării unei noi case. În locul pâinii albe se prefera pâinea neagră. Și în Germania, obiceiul de a oferi pâine și sare este întâlnit la nuntă, pentru o alianță de lungă durată a mirilor, dar și la schimbarea locuinței, pentru prosperitate și fertilitate.

Jurământul pe pâine şi sare descoperit la Brașov

Un aspect unic în tradițiile legate de pâine și sare ar fi jurământul făcut pe pâine și sare, subiect dezvăluit într-un studiu de profesorul Nicolae Sulică, de la renumitul liceu ,,Andrei Șaguna” din Brașov, pe atunci Gimnaziul gr. or. Roman. Profesorul vorbește într-un discurs despre o veche formulă de jurământ pe pâine și sare, „Formula Jurandi Valacika”, provenind din secolul al XVIII-lea. Discursul este publicat în anuarul școlii, iar publicația vremii, „Gazeta de Transilvania”, consemnează ineditul studiu în numărul din mai, în anul 1902. „Invocarea pitei și a sării(…) este o reminiscență de la străbunii noștri Romani (mola salsa) și simboliseză armonia conjugală”, sugerează publicația. Despre acest misterios jurământ scrie, câțiva ani mai târziu, și profesorul Gh. F. Ciaușanu în cartea sa „Superstițiile poporului român”, lucrare premiată în 1913 de Academia Română, dar interzisă după venirea co muniștilor. „În mozaicul acesta pestriț al credinței orientale bogomilice trebuie să ne surprindă, ca un adaos curat național românesc, pâinea și sarea, pe care jura evlaviosul român din veacurile trecute, cu mâna pe Sfânta Cruce”, scrie Gh. F. Ciaușanu. Iată un fragment din jurământ în transcrierea fonetică, așa cum apare în documentul vremii: „Așe să tye ajutye Dumnyezău tatu, fiu, duhu sfânt un Dumnyezău aghyevărat, sfânta Maria, patru posturi, într-un an, trii zâle în săptămână, crucea și biserica, pita și sarea, cumenycătura de la moarte, sfânta ruga ispașenya sufletului, toți doisprezece Ilie și Pavel apostoli, afurisenyeă sufletului și pe asta și pe altă lume, blagoslovenya sufletului afurisât să fii tu, de nu-i spunye cu toată dereptatya sufletului, pe ce tyoi întreba ce știi, ce-ai auzât, de la cine ai auzât și ce-au văzut nu nyii spunye cu toată dereptatyea sufletului. Așe să tye ajutye Dumnyezău și sfinții toți”. (https://core.ac.uk/download/pdf/147986980.pdf)

Pâinea și sarea alungă tot răul din casă

Pâinea concentrează o simbolistică prin excelență benefică: bucuria, rodnicia, bel șugul, puritatea fiind atribute ale sale. Se vorbește despre energia simbolică a pâinii. Materializată în reprezentări din aluat dospit sau nu, sub diferite nume: pâine, pită, turtă, lipie, azimă, colac, capete, pupăză, stolnic sau prinoase, pâinea polarizează astfel un cumul de funcții, din care chiar dacă cea magică se diluează pe parcursul timpului, rămâne funcția socială, identificată în majoritatea obiceiurilor tradiționale. Principala semnificație a pâinii în obiceiuri rămâne aceea de a marca un «început», căruia omul dorește să-i asigure continuitate și prosperitate. În dorința de a ocroti obiceiurile legate de pâine și sare s-au născut nenumărate credințe populare și superstiții, așa cum se consemnează în „Dicționarul de simboluri și credințe tradiționale românești” de Romulus Antonescu.
• Pâinea și sarea sunt de mare ajutor, ele alungă tot răul din casă. Noaptea e bine să pui o bucățică de pâine și sare pe fereastră ca să alungi răutățile care umblă. Dar dacă pui o bucățică, trebuie a doua zi s-o arunci, să n-o mănânci.
• În Țara Zarandului, când se intră în ogradă cu nunta, soacra mare într-o mână să țină sare și, cu o turtă din grâu în cealaltă, să iasă înaintea nurorii sale și să-i spună vorbe de bun venit pâinea și
sarea sunt ca să aibă tânăra nevastă întotdeauna noroc și nicicând să nu-i lipsească ceva din casă.
• În Banat, dar și în alte regiuni, pentru plantele medicinale și magice culese la Sân-Toader, se lasă în schimb pâine și sare în locul de unde a fost smulsă planta.
• Unde este un copil mic în casă, pentru ca să doarmă senin, să pui o bucățică de pâine și sare pe fereastră, ca să asfințească soarele pe pâine și pe sare.
• Ca să fie belșug în casă nouă, este bine să fie trimis cineva, înainte de mutare, cu pâine și sare.
• Firimiturile de pâine nu trebuie călcate în picioare, pentru că este păcat pâinea este sacră și nu trebuie niciodată aruncată la gunoi.
• O bucată de pâine găsită pe jos trebuie să fie ridicată și așezată pe zidul sau gardul unei case sau al oricărei alte clădiri, pentru a fi mâncată de păsările cerului sau altă vietate.
• Pâinea se pune și în scalda copilului, semnificând belșug pentru nou-născut.
• După botez, copilul este adus acasă, așezat cu capul pe o pâine, ca să aibă noroc de viață sănătoasă și de belșug.
• Sarea să nu stea singură la fereastră, căci se duce tot norocul, după cum spun obiceiurile. Locul sării e pe masă.
• În satele din zona Galați, se pune câte o felie de pâine la temelia casei, în cele patru colțuri, ca să fie bogăție în casă, iar în Mehedinți, se pune aluat la temelia casei, „ca să dospească” norocul.
• În Sibiu, când pleacă la botez, moașa pune în fașă pâine și sare, ca să fie pruncul avut și norocos.
• În nordul Munteniei, femeile cern făină și frământă o pâine deasupra unor desagi, pâine din care mănâncă amândoi mirii după nuntă.
• În Sălaj, la mijlocul mesei, dinaintea miresei, se află așezată o pâine acoperită cu o năframă, iar în colțurile mesei câte un strop de sare și câte un colac, ca să fie casa plină totdeauna de toate bunătățile.
• Este bine ca, la tragerea cu plugul a primei brazde, să se pună pe arătura proaspătă puțină pâine și sare, pentru ca ogorul să aducă multe roade.
• Ca să aibă noroc la vânzare, gospodina aruncă, din pragul casei, după cel ce pleacă la târg, cu pâine și sare.


Regimul alimentar caracteristic grupei sanguine 0

Foarte multi nutritionisti sustin ideea ca in functie de grupa sanguina a fiecaruia putem spune daca un produs alimentar este benefic organismului sau nu. Astfel puteti slabi intr-un mod sanatos si fara sa va infometati. Nu numai ca veti obtine greutatea ideala dar va veti intari si sistemul imunitar iar bolile vor sta departe de dumneavoastra.

Cei care au grupa sanguina 0 sunt persoane care tolereaza foarte bine carnea. Acest lucru este demonstrat de secretia abundenta de suc gastric. Astfel este recomandata carnea fie ca este de pasare, de vita, de peste, in general carnea slaba. Printre produsele la care trebuie sa renuntati definitiv sunt cele cu un continut ridicat de amidon cum ar fi painea din faina integrala de grau, fulgi de grau, malai etc.

Alimente recomandate:

  • carne (de pasare, de peste : hering proaspat, macrou, nisetru, sardine, fructe de mare
  • oua
  • legume cu frunze verzi: ceapa, pastarnac, brocoli, cartofi dulci, patrunjel
  • fructele in general, dar recomandate sunt: smochinele, prunele, strugurii
  • uleiul de masline
  • condimente si verdeturi: piperul de Cayanne, usturoiul, patrunjelul uscat
  • ceaiuri din: flori de tei, papadie, menta

Alimente interzise:

  • produsele de panificatie, cerealele, pastele fainoase, si toate produsele cu un continut ridicat de amidon
  • legume: varza, fasole, conopida, vinete, masline
  • fructe: mure, portocale, mandarine, capsuni, banane
  • condimente: piper negru macinat, scortisoara, vanilie
  • ceaiul negru

O atentie deosebita trebuie acordata consumului de produse lactate, precum si a rosiilor, a produselor care sunt indulcite cu zahar sau miere, care nu trebuie consumate din abundenta. Cruditatile precum fructele si legumele trebuie sa fie incluse in alimentatia zilnica mai ales la persoanele care vor sa slabeasca.

Fii prima care comentează

Alte articole TopFeminin

Astigmatismul este o afectiune a vederii si se datoreaza corneei de forma neregulata si poate insoti miopia

Destiny's Child, cel mai de succes grup de R&B din toate timpurile, a primit cea de-a

Transforma sau decoreaza balconul sau terasa in oaze de relaxare, iar ca acest lucru sa fie

Durerile colecistice sunt acele dureri biliare, care provoaca disconfort abdominal, senzatie de greata, durere moderata abdominala

Pentru aplicarea perfecta a rujului trebuie sa tineti cont de cateva trucuri. Va vom spune cum

Aceste impachetari cu parafango (un amestec din namol marin, parafina, cafeina si saruri minerale) sunt ideale


Video: Wesele - powitanie chlebem i solą (Czerwiec 2022).


Uwagi:

  1. Kaaria

    Jeśli ci się nie podoba, nie czytaj tego!

  2. Chas

    Tak, talent :)

  3. Cam

    W pełni podzielam twoją opinię. Podoba mi się ten pomysł, całkowicie się z tobą zgadzam.

  4. Grorisar

    To bardzo cenna wiadomość.

  5. Digrel

    To interesujące. Proszę, powiedz mi - gdzie mogę znaleźć więcej informacji na ten temat?

  6. Taima

    To nie tak.

  7. Hlaford

    Odwiedzano cię z niezwykłym pomysłem

  8. Gagor

    To wszystko jest nierealne !!!!



Napisać wiadomość